hep söylediğim bişey var;yanında huzurla susup oturabileceğim ve kendimi onla konuşmak zorunda hissetmeyeceğim insan olsun istiyorum yanımda...bunu söylüyorum çünkü yanında huzurla oturabileceğim bi insanın yanında konuşmasam bile beni anlıyacağını biliyorum.nehir işte o insan ilk günden ilk dakikadan beri.6 sene geçmiş iyisiyle kötüsüyle ve o kadar güzel geçmiş biz birlikte bişileri sessiz ve derinden öyle güzel ve koruyarak büyütmüşüz ki ben hayatımın sırrını paylaşmışım onunla ve o bana aynen ondan beklediğim şeyleri söylemiş bana ve ben bunu ona söylemekten bi saniye bile pişman olmamışım...o öyle güzel ve beni anlayan bi insan ki onu böyle anlatmak yetmiyo bana onu yaşamak en güzeli ve ben o kadar şanslıyımki onu 6 senedir yaşama şansına sahibim.işin garibi artık ondan korkmaya başladım, neden derseniz aklımdan geçen bişeyi aklımda daha düşüncemi bitiremeden bana söylüyo!!:) insanın böyle birinin varlığına sahip olması ve hissetmesi çook güzel...bana yaşattıkların ve öğrettiklerin için ve bundan sonrada yaşatıcakların ve öğreticeklerin için sana nsl teşekkür etmeliyim bilmiyorum nenoşum.senle geçirdiğim,konuştuğum,senle konuşmadan oturduğum zamanlarda bana verdiğin huzur ve mutluluk içinde teşekkür ederim.yaşadığın bunca abuk sabuk şeye rağmen hep aynı kaldığın için ve en önemlisi bu 6 sene boyunca benim yüreğimin en derinlerinde kendini hissettirdiğin için saol.dost dediğin nasıl olmalı deseler neir gibi olmalı derim...nenoşum seni çoooooook seviyorum, herşeye rağmen böyle kal yanımda kal olurmu?? :))