Kocabıyık amcam’a…

7 yaşındayım, bornovada bir evin 6. katındayız.gülüyorum, bir şeylerle uğraşıyorum, gidip babam ve kocabıyık amcamın oynadığı tavlaya salça oluyorum.babam bir yandan bana oyunu anlatmak için uğraşıyor bir yandan da oynamaya çalışıyor. Tabi ben dinlemiyorum pullarla oynuyorum oyunu bozuyorum…kızıyor babam kovalıyor beni ‘git ablalarınla otur’ diyor bana.üzülüyorum dudağım bükülüyo.sonra kocabıyık amcam ‘üzme benim kızımı’ diyor, beni kucağına alıyor, bi yandan kucağında oturup bi yandan oyunu izliyorum, bi yandan kocabıyık amcamın söylediği şeylere kıkırdıyorum bi yandan da içtiği sigarasının dumanını üflüyorum içme diyip söndürüyorum sigarasını…aradan 12 yıl geçiyor ve bugün caminin önünde kocabıyık amcamın cenazesinin kalkmasını bekliyorum, taziye için annemi 12 yıl önce hoplaya zıplaya gittiğim binaya götürüyorum. kocabıyık amcam artık yok…hiçbir zaman olmayacak, olamayacak yanımda…bu yazı senin için kocabıyık amca, seni çok özleyeceğiz. Umarım yeni yatağın eskisi kadar sıcak ve rahattır. umarım bi gün gene karşılaşırız seninle. Babamla oturup uzun uzun konuşur tavla oynarsınız ve ben de sizi izlerim…
P.S: Kocabıyık amca adın Orhan’mış, ben yıllarca seni hep kocabıyık amca diye tanıdım keşke adını böyle öğrenmeseydim…huzurlu ve mutlu ol gittiğin yerde olurmu?